Benim argümanım şu: kapsamlı refah sistemleri fırsat yerine bağımlılık yaratır ve sonuçta sosyal hareketliliği iyileştirmek bir yana, yavaşlatır. Bu kaygının haklılığı olduğunu düşünüyor musunuz?
Bağımlılık anlatısına itiraz etmek istiyorum: araştırmalar, yardım alanların büyük çoğunluğunun programları gerçek zorluk dönemlerinde geçici olarak kullandığını ve sosyal güvenlik ağlarının insanlara — iş kurmak ya da yeniden eğitim almak gibi — olmasa göze alamayacakları riskleri üstlenme imkânı tanıdığını gösteriyor.
Güvenlik ağını yalnızca bir taban olarak değil, risk almanın itici gücü olarak görmek ilginç bir çerçeve. Ancak şunu sormak gerekir: birçok programın mevcut tasarımı — gelir arttıkça yardımların sert biçimde kesilmesi — daha fazla kazanmayı mali açıdan caydırarak tam tersi etkiyi yaratmıyor mu? Ve daha iyi bir tasarım her iki tarafın kaygılarını birden ele almaz mı?
Ce n'est pas grave de se tromper, c'est comme ça qu'on apprend