オランダ語で「ジェシー・ピンクマン: 本当に選択肢はあったのか」
Voordat dit allemaal gebeurde — voor Walt, voor het koken — was ik gewoon... een afhaker. Kleine hoeveelheden verkopen om door te komen. Nergens naartoe, maar ik deed ook niemand kwaad, snap je?
Dus toen Walt met zijn aanbod kwam, wat maakte dat je ja zei? Je had gewoon kunnen weglopen.
Kon ik dat echt? Hij liet het klinken als de grote slag — eindelijk de vent zijn die dingen laat gebeuren in plaats van je door het leven te laten begraven. Wanneer had ik me dat ooit eerder zo gevoeld, echt?